maandag 27 februari 2017

verliefd!

ik werd vorige zomer verliefd op een koe. 


Oh ja, op Blanche de koe in de wei. En met verliefd bedoel ik: er altijd maar over willen praten, elke gelegenheid grijpen om foto’s te laten zien, ’s morgens wakker worden, de poes aaien en zo snel mogelijk de wei in kruipen om de koe te groeten en te aaien. Blij worden als zij blij is. Zoals u dat misschien wel kent met een baby, met een partner, of met een hondje …. wel, hetzelfde maar dan bij een grote dikke koe. De wei achter mijn tuin wordt verpacht aan een boer die er elke zomer een stel pas bevallen koeien dropt. Net bevallen via een keizersnede, want de beesten zijn zo gefokt dat ze niet meer kunnen bevallen via de normale weg ( ze kunnen trouwens ook omwille van dat struise gestel zichzelf niet meer likken als het jeukt). Hun kalfjes staan een kilometer verderop bij de boer te wachten op de slacht en omdat koeien een hele sterke moeder-kind band hebben staan ze de eerste maand hartverscheurend te huilen in de richting van die kalfjes. Het zijn ongelooflijk lieve dieren (maar zien er niet zo aaibaar uit als een puppy) en Blanche liet zich ’s morgens en ’s avonds borstelen op haar rug, op haar buik, onder haar kin, waar je maar wil …en hoe uitgebreider hoe liever. 


Als het dan echt zodanig koud wordt in december en de beesten op een kale wei zonder eten staan en hun waterkraantje bevroren is zodat ze ook geen drinken meer hebben, dan komen ze de beesten terug halen en gaan ze terug de stal in. Of misschien worden ze geslacht, ik weet het niet. Ik wil het niet weten.

We willen al eens vergeten dat die grote forse beesten ook onze liefde verdienen, net als die schattige hond die we in ons bed nemen ’s nachts. 
U denkt: het is nu eenmaal de natuur van een koe te verorberen? Geloof me, die opgefokte beesten hebben niks meer met onze natuur te maken, het is een fabrieksproduct geworden, maar dan wel één met een hart.
(als u ooit eens het (kook)boek ‘goed leven’ van Dorien Knockaert ziet liggen, blader er eens door. Het heeft op mij heel veel indruk gemaakt)

Ik wil niet de moraalridder uithangen, ik vertel u maar hoe ik het persoonlijk beleef (intussen heb ik toch weer eens de gelegenheid gehad om over mijn Blanche te vertellen :)) en onze drijfveer te verklaren om ons telkens te smijten om -bovenop de meer dan fulltime job die starfish & coffee is- een brunch bij mekaar te koken. 

Uit liefde voor de koe(ien) en uit liefde voor lekker en gezond eten. ( en omdat we daar steenrijk mee worden uiteraard ....  not!)


Niks vegetarische vervangburgers bij ons. Niks streepjes saus op een veel te groot bord. Wel schotels vol kleurrijk eten, een bom van smaak, een feest voor het oog, verschillende structuren, zachte creme’s van knolselder met gebakken appeltjes en rozemarijn, een tante tatin van kerstomaatjes, een marokaanse wortelspread, een focaccia met kruiden, een indische pompoensoep met kikkererwten, … nog nooit iemand met honger van tafel gegaan hier.


Doe jezelf eens een plezier met zo’n brunchmoment of neem je ma eens mee op zo’n smaken-ontdekkingstocht. 
Je doet er mij ook plezier mee, maar ook ons Blanche.
xx

PS: onze eerstvolgende brunch is op zondag 19 maart.
Meer info op onze FB pagina, reserveren is aangeraden. 0486/984977

1 opmerking:

  1. Zo schoon, uw liefde voor de koe! Begrijp ik helemaal! Jammer genoeg kunnen we er in maart weer niet bijzijn maar we houden u in het oog en duimen voor april :)

    BeantwoordenVerwijderen